Dzisiaj Kościół obchodził uroczystość św. Piotra i Pawła, jedną z najważniejszych w roku liturgicznym. To dzień, który upamiętnia dwóch apostołów uznawanych za filary wspólnoty i świadków wiary. Tego dnia w świątyniach sprawowane są uroczyste Msze święte, kapłani zakładają czerwone szaty liturgiczne na znak męczeństwa obu apostołów. Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła należy do najstarszych świąt chrześcijańskich. Już w III w. wspólnota rzymska obchodziła 29 czerwca jako dzień poświęcony dwóm najważniejszym apostołom, a najstarszy zachowany kalendarz liturgiczny – Depositio Martyrum z 354 r. – potwierdza, że ta data była wówczas mocno zakorzeniona w tradycji. Według tradycji św. Piotr poniósł męczeńską śmierć na wzgórzu watykańskim i został pochowany w miejscu, nad którym dziś wznosi się Bazylika św. Piotra. Zaś św. Paweł zginął poza murami miasta, przy Drodze Ostyjskiej, a nad jego grobem powstała Bazylika św. Pawła za Murami.
Jest to równocześnie dzień imienin naszego wikariusza, ks. Pawła Byczkowskiego. W jego intencji modlił się w czasie wieczornej Eucharystii ks. Tadeusz. Solenizanta nie było z nami, ponieważ aktualnie jest na obozie z grupą ministrantów.
Także dzisiaj podczas Mszy św. o godz. 18.30 dziękowaliśmy Bogu za trzyletnią posługę w naszej parafii ks. Tadeusza Gorli, który jutro wraca do Domu Księży Emerytów w Kołobrzegu. Życzymy mu zdrowia i łask Bożych na kolejnym etapie życia. Mszę św. celebrowali ks. proboszcz i ks. Tadeusz. Była to przedostatnia Eucharystia sprawowana przez ks. Tadeusza w naszej świątyni; ostatnią odprawi jutro o godz. 8.30, a po południu wyjedzie do Kołobrzegu. Przy ołtarzu był także szafarz, p. Andrzej. Dzisiejszą uroczystość uświetniła (z chóru) swoim śpiewem schola rodzinna pod kierunkiem p. Małgosi. Na wejście zaśpiewała pieśń: Całe stworzenie wielbi Boga. Jest to piękna modlitwa pochodząca z Kantyku trzech młodzieńców (Księga Daniela 3, 60). Jej słowa zachęcają cały świat przyrody do wielbienia Stwórcy. Zaś Słowem Bożym z wiernymi podzielił się nasz ks. proboszcz.
Po błogosławieństwie kończącym dzisiejszą Eucharystię nasi parafianie pożegnali ks. Tadeusza. Pięknym, okazałym bukietem (13 białych róż) naszego rezydenta pożegnała p. Teodozja mówiąc: Czcigodny Księże Tadeuszu!
Z głębokim wzruszeniem i wdzięcznością staję przed Tobą, by podziękować Ci za posługę w naszej parafii. Dziękujemy za sprawowane sakramenty, za każdą wygłoszoną homilię, za mądre słowa, cierpliwość i wytrwałość w posłudze w konfesjonale. I za to, że byłeś dla nas świadkiem wiary, „duchowym przewodnikiem”, bo „duchowy przewodnik” to ten, który nie tylko wskazuje drogę, ale sam nią idzie, będąc przykładem.
Świadczysz o swojej miłości, wierności i oddaniu Bogu i Kościołowi przez całe charyzmatyczne życie, co wynika z Twojego życiorysu, przekazanego nam przez biskupa Antoniego Długosza – Twojego przyjaciela.
Umacniałeś w nas wiarę, uczyłeś wdzięczności i pokory. Twoje oddanie i życzliwość pozostaną w naszej pamięci.
Życzymy obfitości łask Bożych, opieki Matki Najświętszej oraz ludzkiej życzliwości. Bogu Najwyższemu powierzamy wszystko, co Ciebie dotyczy, a czego nie potrafimy wyrazić swoimi słowami. Zapewniamy o pamięci w modlitwie. Szczęść Boże!
Następnie z życzeniami i bukietem czerwonych róż podeszła piszące te słowa, mówiąc: Kochany Księże Tadeuszu!
Za lata wiernej posługi przy ołtarzu – serdeczne „Bóg zapłać”. Niech emerytura będzie czasem zasłużonego wytchnienia w bliskości Pana. Kapłaństwo to nie zawód, to powołanie na całe życie. Dlatego też liczę, że nawet na emeryturze pozostanie Ksiądz naszym modlitewnym wsparciem. Niech ten kolejny etap życia upływa Księdzu w zdrowiu i pokoju serca. Niech nadal otaczają Księdza życzliwi ludzie.
Rozstania są trudne tylko wtedy, gdy nadchodzi chwila pożegnania z osobą bliską sercu. Smutek, jaki dziś odczuwamy, dowodzi, że dla wszystkich obecnych w tej świątyni jest Ksiądz naprawdę kimś wyjątkowym.
Żadne słowa, choćby najpiękniejsze, nie wyrażą mojej wdzięczności za dar takiego kapłaństwa. Mogę ofiarować tylko modlitwę. Modlić się będę o zdrowie dla Księdza i prosić Boga o to, by zasiane przez Księdza ziarno wydało plony obfite. Niech dobry Bóg udziela potrzebnych łask na dalsze Księdza, jak najdłuższe życie, a Matka Boża, której opiece tak często nas Ksiądz powierzał, chroni Księdza zdrowie i dodaje sił.
Chciałabym powiedzieć znacznie więcej, ale nawet najpiękniejsze słowa nie wyrażą tego, co czuje dziś moje serce. Wdzięczność swą za wszystko, czego dzięki Księdza obecności wśród nas doświadczyłam, wyrażę najprościej – modlitwą i tymi różami.
Księże Tadeuszu – wielkie Bóg zapłać za Twoją obecność wśród nas. Będzie nam Księdza bardzo brakowało.
Kolejno żegnali ks. Tadeusza przedstawiciele: scholi parafialnej, Odnowy w Duchu Świętym, Apostolstwa Dobrej Śmierci, Liturgicznej Służby Ołtarza oraz obie fotoreporterki, a także osoby prywatne. Także nasz ks. proboszcz serdecznie pożegnał ks. Tadeusza, dziękując za te trzy lata posługi w naszej wspólnocie. On sam, już na zakończenie poinformował zebranych o przyczynie zakończenia posługi w naszej parafii i przejścia na zasłużony odpoczynek. Podziękował też za wszystkie ciepłe słowa, które usłyszał, za wszelkie przejawy życzliwości, których doświadczył w ciągu tych trzech lat. Zaprosił również parafian do odwiedzenia go w Domu Emeryta przy okazji wakacyjnego pobytu w Kołobrzegu. Niejednemu z nas zakręciła się łezka w oku. Na zakończenie dzisiejszej uroczystości usłyszeliśmy pieśń w wykonaniu naszej scholi:
Panu naszemu pieśni grajcie,
Wysławiajcie Jego święte imię.
Alleluja, alleluja, alleluja, alleluja.
A przy wyjściu z kościoła czekał już ministrant z koszyczkiem pełnym czekoladowych cukierków (były pyszne – sama próbowałam).
Gwoli informacji: Dzisiaj też dziękowaliśmy za 54 lata istnienia diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, która została erygowana 28 czerwca 1972 r. decyzją papieża Pawła VI (bulla Episcoporum Poloniae coetus). Pierwszym biskupem diecezjalnym został ks. bp Ignacy Jeż (1914-2007), a obecnie jest nim ks. bp Krzysztof Zadarko.
Tekst: Róża Gorońska
Zdjęcia: Janina Bassel i Marianna Stolarz
