Dzisiaj o godz. 15.00 na plebanii spotkali się członkowie Żywego Różańca. W tym roku obchodzimy 200-lecie Stowarzyszenia Żywy Różaniec.
Poniżej krótka historia powstania Żywego Różańca i jego założycielki – Pauliny Marii Jaricot.
Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799-1862) w Lyonie w 1826 r. „Najważniejszą... rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątkę różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później „żywymi różami”. Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiali codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa, jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał breve (breve papieskie to oficjalny, mniej uroczysty list papieski) aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w 1831 r., Paulina Jaricot napisała: „Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (...) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra”. Kilka lat później dodała: „Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata”.
Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 r. napisał m.in. „Paulinie Jaricot ... zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób ... cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej”.
Założycielka Żywego Różańca, Paulina Jaricot pragnęła, aby modlitwa różańcowa wsparła zainicjowane przez nią kilka lat wcześniej Dzieło Rozkrzewiania Wiary, które w stulecie powstania, 3 maja 1922 r., papież Pius XI uczynił Papieskim i polecił wprowadzić w całym Kościele. Misyjne korzenie Żywego Różańca na nowo odkrył w latach pięćdziesiątych XX w. dyrektor Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary w USA, abp Fulton J. Sheen (1895–1979), tercjarz dominikański.
Rozpoczynając 25. rok swojego pontyfikatu, Jan Paweł II w liście apostolskim zatytułowanym „Różaniec Dziewicy Maryi” ogłosił Rok Różańca (okres od października 2002 do października 2003 r.). Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, „aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii”. Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, czyli żywe róże składają się z 20 osób.
W Roku Różańca Jan Paweł II podziękował członkom Żywego Różańca na całym świecie za to, że modląc się w papieskich intencjach misyjnych wspierają dzieło ewangelizacji na wszystkich kontynentach, a tym samym i jego posługę.
8 grudnia 2026 r. minie 200 lat od powstania Stowarzyszenia Żywy Różaniec. Obchody 200-lecia Żywego Różańca były uroczyście świętowane w całym kraju i w poszczególnych diecezjach, także w naszej. Jubileusz jest szczególnym momentem dziękczynienia za dwa stulecia istnienia wspólnoty, która stała się jedną z największych inicjatyw modlitewnych w Kościele. Żywy Różaniec od 200 lat pozostaje szkołą modlitwy, wspólnoty i odpowiedzialności za Kościół oraz za misję ewangelizacji świata. Prosta, codziennie podejmowana modlitwa różańcowa przynosi nieustannie duchowe owoce: nawrócenia, pokój serca i odnowę wiary.
Diecezjalne uroczystości, którym przewodniczył ks. bp Krzysztof Zadarko, odbyły się 23 maja w Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu, gdzie przybyło kilkuset miłośników modlitwy różańcowej, by świętować 200 lat wspólnoty Żywego Różańca.
Główne ogólnopolskie obchody miały miejsce na Jasnej Górze, gdzie w dniach 5-6 czerwca 2026 r. odbył się III Ogólnopolski Kongres Różańcowy pod hasłem „Różaniec modlitwą o Boże Miłosierdzie dla świata”, połączony z XIV Ogólnopolską Pielgrzymką Żywego Różańca (patrz program centralnych uroczystości na załączonym plakacie).
W piątek, 5 czerwca o godz. 13.00 w kaplicy Matki Bożej Mszy św. przewodniczył ks. abp Wacław Depo, zaś w sobotę, 6 czerwca o godz. 12.30 została odprawiona uroczysta dziękczynna Eucharystia, pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego w Polsce ks. abpa Antonia Guida Filipazziego.
Podsumowaniem jubileuszowych obchodów będzie ogólnopolska pielgrzymka do Francji, do Lyonu, gdzie znajduje się grób bł. Pauliny Jaricot. Odbędzie się w dniach 15-23 października 2026 r. pod patronatem delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Żywego Różańca, ks. abpa Wacława Depy. U grobu bł. Pauliny zostanie złożona Księga Wielkiej Nowenny Różańcowej – owoc modlitwy tysięcy osób w całej Polsce i znak wdzięczności za dzieło Żywego Różańca.
Paulina Maria Jaricot, (właśc. fr. Pauline Marie Jaricot lub Jarico) (ur. 22 lipca 1799 w Lyonie, zm. 9 stycznia 1862 tamże) to francuska świecka chrześcijanka, założycielka Związku Lyońskiego (podstawy dzisiejszych Papieskich Dzieł Misyjnych), tercjarka dominikańska i błogosławiona Kościoła katolickiego.
Urodziła się w rodzinie bogatego przemysłowca, fabrykanta jedwabiu, jako jedna z siódemki rodzeństwa. Duży wpływ miał na nią w dzieciństwie jej brat, Fileas, który później wstąpił do Paryskiego Seminarium Misji Zagranicznych. Paulina przeżyła głębokie nawrócenie już jako siedemnastolatka. Od tego momentu swoje życie poświęciła Bogu oraz służbie drugiemu człowiekowi. W 1816 r. złożyła wieczyste przyrzeczenie dziewictwa. Odwiedzała lyońskich ubogich i niosła im pomoc. Pod wpływem brata, a także po lekturze listu biskupa Louisa Dubourga w sprawie materialnego wsparcia duszpasterstwa francuskiej emigracji w USA, rozpoczęła przygotowania do stworzenia towarzystwa mającego wspierać misje, opierającego się na dziewięcioosobowych sekcjach łączonych w centurie i dywizje. Pierwsze grupy założyła w fabryce jedwabiu należącej do ojca. Wkrótce idea znalazła naśladowców w całym Lyonie. W 1819 r., po połączeniu jej dzieła z podobną organizacją prowadzoną przez panią Petit, ukonstytuowało się lyońskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary, zwane też Związkiem Lyońskim. Zatwierdził je papież Pius VIII, a potem przywileje potwierdzili jeszcze Grzegorz XVI i Leon XIII. Dzieło zajmowało się głównie zbieraniem pieniędzy na katolickie misje zagraniczne. W 1822 r. związek przeniesiono do Rzymu i uczyniono je oficjalnym organem Stolicy Apostolskiej do zbierania środków materialnych na misje. W tym samym roku zebrano na potrzeby misji 22 000 franków. Sumy te ciągle rosły, by w 1846 r. osiągnąć już trzy miliony franków. W okresie rozruchów robotniczych w Lyonie w latach 30. XIX w. Paulina Jaricot wspierała robotników duchowo i materialnie (próby zbudowania przedsiębiorstwa, którego udziały byłyby własnością robotników).
Od 1826 r. podejmowała działania mające na celu popularyzację modlitwy różańcowej. Jej wielkim dziełem, przez nią zapoczątkowanym i prowadzonym przez całe życie, jest Żywy Różaniec. Dla niej był to sposób, by modlitwę uczynić dostępną dla każdego. W modlitwie zaś różańcowej widziała skuteczny lek na bezbożność swoich rodaków. Gdy Żywy Różaniec zaczął się rozwijać zaproponowała, by w ten sposób modlić się o nawrócenie niewierzących. Nie wystarczało jej dać różaniec jako ratunek dla Francji, chciała ratować cały świat. Tworzyła w tym celu piętnastoosobowe grupy, które przyrównywała do bryłek węgla, wzajemnie się ogrzewających. Dzieło to nazwała Żywym Różańcem, który wkrótce mocno rozpowszechnił się w Europie i poza nią. Jednym z najbardziej znanych obrazów pozostawionych przez błogosławioną Paulinę Jaricot jest porównanie siebie do zapałki: „Chcę być tylko zapałką, która roznieci iskrę Bożej miłości”.
Mimo zasług nigdy nie znalazło się dla niej jakiekolwiek miejsce pracy w Dziele Rozkrzewiania Wiary. Administrator fortuny jej rodziny nie tylko doprowadził ją do ruiny, ale taż zaciągnął poważne długi na jej nazwisko, w związku z czym utraciła wszystko. W tym trudnym momencie swojego życia Paulina udała się do późniejszego świętego Jana Marii Vianneya, który podarował jej duży drewniany krzyż i pocieszył, mówiąc, że nawet jeśli jest zgubiona w oczach ludzi, to jednak nikt nie przeszkodzi Jezusowi trwać przy niej. Oskarżono ją o niegospodarność, o wyłudzanie pieniędzy. Od wyśmiewanej i pozbawionej szacunku odsunęli się wszyscy, nawet najbliższa rodzina stroniła od niej jak od intrygantki. Kiedyś bogata i znana, popadła w skrajne ubóstwo i został wciągnięta na listę pomocy społecznej. Zmarła w opuszczeniu i zapomnieniu, leżąc na pożyczonym sienniku.
W 1926 r. papież Pius XI rozpoczął proces wyniesienia na ołtarze Paulinę Jaricot. 25 lutego 1963 r. papież Jan XXIII podpisał dekret o heroiczności jej cnót i od tej pory przysługiwał jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej, zaś 27 maja 2020 r. papież Franciszek podpisał dekret uznający cud za jej wstawiennictwem, co otwierało drogę do jej beatyfikacji. Tym cudem było uzdrowienie 3,5 rocznego dziecka w 2012 r., które doznało śmierci mózgowej po zadławieniu się, a cud miał miejsce, kiedy to Papieskie Dzieła Misyjne i Żywy Różaniec obchodziły 150. rocznicę śmierci służebnicy. 22 maja 2022 r. w Eurexpo w Lyonie odbyła się uroczysta Eucharystia, podczas której kard. Luis Antonio Tagle, w imieniu papieża Franciszka, dokonał beatyfikacji Pauliny Jaricot, wpisując ją w poczet błogosławionych; jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 9 stycznia.
Historia Żywego Różańca w pigułce
1817
- Paulina Jaricot tworzy grupy Wynagrodzicielek. Pobożne dziewczyny w niedzielne wieczory spotykają się na modlitwie i katechezie. Codziennie indywidualnie odprawiają drogę krzyżową, wynagradzając zniewagi Najświętszemu Sercu Jezusa.
- Paulina poznaje młodego wikarego ks. Jana Marię Vianneya, który towarzyszy jej do końca życia.
1819
- Paulina rozpoczyna zbiórkę ofiar na misje, co daje początek Dziełu Rozkrzewiania Wiary, które powstaje 3 maja 1822 r.
1825
- Paulina współpracuje z ks. Jeanem Wurtzem w ramach stowarzyszenia rozprowadzania dobrej prasy i dewocjonaliów, które dało początek Żywemu Różańcowi.
1826
- Paulina zakłada pierwsze koła Żywego Różańca.
1830
- Paulina zaczyna pisać listy okólne do Żywego Różańca (do 1849 r.).
1832
- Papież Grzegorz XVI zatwierdza dzieło Żywego Różańca (2 lutego).
- Paulina nabywa dom „Loretto” w Lyonie, który staje się centrum Żywego Różańca (7 czerwca).
- Wytężona praca doprowadza Paulinę do stanu wyczerpania, krwotoków i ataków serca, lekarze nie dają jej szans na przeżycie.
1833-1834
- Powstają pierwsze podręczniki Żywego Różańca.
1835
- Schorowana Paulina pielgrzymuje do Rzymu i do Sanktuarium św. Filomeny w Mugnano, gdzie 10 sierpnia zostaje cudownie uzdrowiona. W drodze powrotnej spotyka się z papieżem Grzegorzem XVI, który pozwala jej na budowę kaplicy św. Filomeny – patronki Żywego Różańca.
1845
- Utworzenie Spółki Naszej Pani od Aniołów, która przyczynia się do nieszczęść Pauliny, bankructwa i zniesławienia.
1853
- Paulina zostaje wpisana do „rejestru ubogich” w Lyonie.
1862
- 9 stycznia o godz. 7.00 Paulina umiera w nędzy i opuszczeniu.
1877
Papież Pius IX powierza Żywy Różaniec opiece zakonu dominikanów, którzy sprawują nad nim pieczę do czasu Soboru Watykańskiego II.
1879
- Julia Maurin wydaje biografię Pauliny Jaricot Wspomnienia o przyjaciółce, założycielce Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca. Książka wywołuje sprzeciw Rady Głównej Dzieła Rozkrzewiania Wiary, które nie uznaje Pauliny za swą założycielkę.
1881
- Papież Leon XIII rozstrzyga spór, uznając Paulinę za prawowitą założycielkę Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca.
1898 i 1909
- Powstanie polskich czasopism Żywego Różańca („Róża Duchowna” we Lwowie i „Kółko Różańcowe” w Warszawie).
1897
- Papież Leon XIII w encyklice Augustissimae Virginis Mariae przypomina Kościołowi o Żywym Różańcu i jego założycielce oraz zachęca do zakładania nowych kół.
1910
- Rozpoczyna się proces beatyfikacyjny Pauliny Jaricot.
1963
- Papież Jan XXIII wydaje dekret o heroiczności cnót sługi Bożej Pauliny Jaricot.
1977
- Kard. Stefan Wyszyński zatwierdza Ceremoniał Żywego Różańca opracowany przez o. Sz. Niezgodę OP. Współczesne wydanie ceremoniału w opracowaniu ks. S. Szczepańca wydano w 2016 r.
1995
- Siostry loretanki reaktywują czasopismo „Kółko Różańcowe” pod nowym tytułem „Różaniec”.
2010-2011
- Pierwsze ogólnopolskie spotkania polskich moderatorów Żywego Różańca w klasztorze sióstr loretanek w Rembertowie.
2012
- Zatwierdzenie polskiego Statutu Żywego Różańca (22 czerwca).
2013
- Pierwsza Ogólnopolska Pielgrzymka Żywego Różańca na Jasną Górę (1 czerwca).
2016
- Powstanie inicjatywy Żywy Różaniec dla Misji nawiązującej do misyjnych korzeni dzieła bł. Pauliny Jaricot i zachęcającej róże różańcowe do wspierania misji modlitwą i ofiarą.
2017
- Pierwszy Ogólnopolski Kongres Różańcowy na Jasnej Górze (6-8 września).
2018-2026
- Wielka Nowenna Różańcowa przygotowująca do 200-lecia powstania Żywego Różańca.
2020
- Papież Franciszek uznaje cud przez wstawiennictwo Pauliny Jaricot (26 maja).
2022
- Beatyfikacja Pauliny Marii Jaricot w Lyonie (22 maja).
- Włączenie Różańca Rodziców do Stowarzyszenia Żywy Różaniec.
Dzisiaj był bardzo ciepły dzień, na szczęście na plebanii są okna od północnej strony, dlatego panowała tam przyjemna temperatura, znacznie niższa niż na dworze i bardzo dobrze, bo w domu parafialnym pojawiło się dziś sporo osób, dla których upał bywa uciążliwy. Na stołach pojawiły się pyszne wypieki naszych pań, m.in. dwa torty, ciasta z malinami i rabarbarem i inne słodkie smakołyki. Były też soczyste czereśnie i winogrona. Ks. proboszcz dwoił się i troił, aby wszyscy mieli coś do jedzenia i picia (co widać na zdjęciach w galerii).
Potem powitał przybyłych na dzisiejsze spotkanie i podkreślił, że bardzo się cieszy z tak licznego w nim udziału. Trzeba było dostawić dodatkowy stół, aby wszyscy znaleźli miejsca siedzące. Mówił również o jubileuszu 200-lecia Żywego Różańca. Jednak zanim zaczęliśmy delektować się tym, co było na stołach odmówiliśmy wspólnie Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Tymczasem kawa trochę przestygła, więc mogliśmy zacząć częstować się ciastami i owocami. Na chwilę zajrzał do nas ks. Tadeusz i usiadł z nami przy stole. Gdzieś w tle mignął też ks. Paweł. Później ks. proboszcz podzielił się z nami informacją o sposobach (postawie) oddawania czci i wielbienia Boga przez katolików i wyznawców innych religii. Powiedział też o tym, że od dziś jest na tygodniowym urlopie, o planowanej 22 czerwca w Kołobrzegu Mszy św. w rocznicę święceń proboszcza seniora – ks. Henryka Koszpera oraz o zbliżającym się pożegnaniu ks. Tadeusza i jego powrocie do Domu Księży Emerytów w Kołobrzegu. Wiemy już, że przez najbliższy rok nasi księża będą pracować tylko we dwóch. Jeszcze później były luźne rozmowy, niekoniecznie o sprawach wiary czy Żywego Różańca. Spotkanie zakończyło się po godz. 17.00, a potem część osób przeszła do kościoła, aby odmówić różaniec i uczestniczyć w nabożeństwie czerwcowym, a potem we Mszy św.
Tekst: Róża Gorońska (informacje o historii Stowarzyszenia Żywy Różaniec zaczerpnięto ze stron: https://sluzew.dominikanie.pl/
Zdjęcia: Janina Bassel i Marianna Stolarz
